بنگر و آن را به جهت خود پندى بزرگ دان « 1 » . 3 - خوف و محبّت نزد عارفان يكى از سالكان راه و حقيقت‌جوى دل آگاه مىگويد : وقتى صفت يكى از بزرگان را كه ساكن يمن بود شنيدم كه به افتادگى و فروتنى موصوف و به عقل و حكمت و فضل معروف ، در ظاهر متلبّس به لباس اهل جهاد ، در باطن از اهل سير و صلاح و سداد . چون زمان حج نزديك شد و از اعمال و عبادات آن سال فراغتى حاصل گشت ، قاصد ديدار او شدم تا كلام او را شنيده و مواعظ او را اصغا نموده كه فايدتى حاصل نمايم . چون جماعتى از قصد من آگاهى پيدا نمودند ، مرا همراهى كردند و در ميان آن جماعت جوانى بود كه سيماى صالحان داشت و منظر خائفان ، رويى بود او را زرد بدون امراض جسمانى و چشمى سرخ و پر آب بىعلّت دمعه و رمد ، پيوسته دوست خلوت بود و انيس تنهايى ، از حالتش چنان ظاهر بود كه او را در همان نزديكى مصيبتى روى داده . پس نزديك وى رفته كلمات محبّت‌آميز گفتم كه با من موافقت نمايد و مرافقت جويد ، قبول ننمود و از آن حالت او را هرچند ملامت نمودم و به صبر ترغيبش كردم سودى نبخشيد و هر لحظه سيلاب اشك از ديده جارى مىساخت و لسان حالش به اشعارى مترنّم بود كه مضمونش اين است : اى كسانى كه مرا ملامت مىكنيد ! بدانيد كه از عشق او هرگز دست برنداشته و تسلّى نخواهم يافت ، چگونه خود را تسلّى دهم كه هر لحظه اندوه من رو به ازدياد است

--> ( 1 ) - عرفان اسلامى : 1 / 95 .